The first...

Απόψε τον σκέφτομαι. Εκείνον. Τον πρώτο που ερωτεύτηκα. Τι τραγωδία θεέ μου.

Θέλω να γράψω λίγα παραπάνω για όλο αυτό.

Ήταν τ0 2001 προς 2002. Την χρονιά με τα πολλά χιόνια. Εγώ σπίτι μου. Κάπου στα βόρεια προάστεια. Νοέμβρης. Είμαι στο gaydar και χαζεύω profiles. Εγώ καθόλου περπατημένος, με λίγες εμπειρίες και καμία σχέση.

Βλέπω τη φωτογραφία του. Και νιώθω να λιώνω. Αυτό το κλικ που όλοι θέλουμε, μου είχε συμβεί.

Παίρνω απόφαση να του μιλήσω. Είναι ευγενικός. Μιλάμε πολύ ώρα. Προσπαθεί να με πείσει να στείλω φωτογραφία μου στο email του. Δεν το χα ξανακάνει ποτέ, Το κανα γι αυτόν. Μόνο... Του άρεσα. Προτείνει συνάντηση. Εδώ και τώρα. Ξεκινάω 1 τη νύχτα να πάω σπίτι του. Τρέλα.

Δεν το χα ξανακάνει ποτέ να πάω σε ξένο σπίτι τέτοια ώρα. Και μένει και μακριά, κάπου στα νότια προάστεια. Τον περιμένω έξω από μία εκκλησία. Έρχεται. Μου αρέσει τρελά. Πάμε σπίτι του. Τον κοιτάζω στα μάτια. Όταν με φιλάει λιώνω. Όταν κάνω σεξ μαζί του, είμαι ευτυχισμένος. Ξαναβγαίνουμε. Και ξαναβγαίνουμε

Η τρίτη συνάντηση διαρκεί μια ολόκληρη μέρα. Καφές, σεξ, φαγητό, ξανά καφές, βόλτα, σεξ, μεσημερινή ξεκούραση....νιώθω αλλιώς. Σαν να έχω τον άνθρωπό μου. Που τον αγαπώ τόσο. Νομίζω ότι τον έχω ερωτευτεί. Δεν του λέω τίποτε, είναι πρόωρο...αλλά ίσως το νιώθει. Το βράδυ, πάμε για πίτσα. Του λέω κάτι για τις αποκριές...κάτι που θα κάνω κάτι μήνες μετά. Μου λέει : "άν τα χουμε ώς τότε, θέλω να το κάνουμε μαζί"... Σκέφτομαι και ταυτόχρονα πετάω από τη χαρά μου: "δηλαδή τώρα τα χουμε;" . Νυχτώνει. Πάω σπίτι μου..Ραντεβού σε 4 μέρες... Του λέω ότι νιώθω όμορφα. Καταλαβαίνει ότι την έχω πατήσει. Με κοβει, "μην μιλάς"

Ξημερώνει η μέρα του ραντεβού, που θαμαστε πάλι όλημέρα μαζί. Αργία. Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη μέρα. Είμαι ευτυχισμένος. Μπιπ μπιπ...μήνυμα στο κινητό. Είναι αυτός. "Καλημέρα. Sorry αλλά δεν γίνεται να συνεχίσουμε άλλο. Σε παρακαλώ μην με πάρεις τηλέφωνο, ευχαριστώ για όλα"..... ΣΟΚ. Ποιά όλα;;;

Έφυγε η γη κάτω από τα πόδια μου. Κλαίω σαν μωρό παιδί. Τι έγινε ρε γαμώτο; Δεν τον παίρνω τηλέφωνο. Είμαι χάλια. Οι μέρες κυλούν και αρχίζω να το ψιλοξεχνώ. Ένας ακόμη μαλάκας; Ίσως, που όμως τον ερωτεύτηκα. Μήπως είναι ενθουσιασμός; Μπααα..

Πάλι όμως κάτι δεν μου καθόταν καλά. Μου είχε δώσει τόσα πολλά συναισθήματα και ελπίδες, χωρίς ποτέ να ζητήσω. Βλέμα καθαρό...αλλά πάει, χάθηκε.

Πέρασαν 15 μέρες. Μήνυμα. Δικό του. "Τι κάνεις"....και ξανά τα ίδια. Αυτή τη δεύτερη φορά ο χωρισμός μου ήρθε πάλι με μήνυμα. "Δεν έχω σεξουαλική επιθυμία, συγνώμη, άς το αφήσουμε".

Σοκαρίστηκα λιγότερο, ίσως να το περίμενα κιόλας.

Λίγο καιρό μετά τον ξαναπετυχαίνω σε τσατ. Του μιλάω. Του λέω πως νιώθω χάλια και με καλεί στην αγκαλιά του και μου ζητά συγνώμη. Αλλά ο χωρισμός ξαναέρχεται. Κάποιος πρώην, κάτι είχε πει που δεν θυμάμαι. Προβλήματα οικογενειακά. Ούτε που με ένοιαζε. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν ότι δεν ήμουν μαζί του.

Η τέταρτη και τελευταία προσπάθεια που κράτησε ώρες, ήταν λίγους μήνες μετά και μετά απο πολλές προσπάθειές του με τηλέφωνα. Ήταν το σεξ άραγε μόνο που τον ενδιέφερε; Εμένα πάντως όχι. Είχα κάνει πολύ καλύτερο σεξ με άλλους, αλλά αυτόν τον αγαπούσε και αγαπούσα και το σεξ που μου δινε...

Ποτέ δεν κατάλαβα το ΓΙΑΤΙ.

Διαφέραμε σε πολλά, αλλά τον ήθελα. Τα ανορθόγραφα μηνύματά του, μου φώναζαν ότι είναι αυτός. Τον αγαπούσα. Και ήταν ο μοναδικός άνθρωπος που γνώρισα, που έχω σκεφτεί ότι θα ήθελα να μείνουμε μαζί.

Μετά ξαναμιλήσαμε. Έκανε σχέση. Δεν με ένοιαζε πλέον.

Όταν πια είχα την τωρινή μου σχέση, στις αρχές της, με πήρε τηλέφωνο. Ήμουνα διακοπές. Του λέω "είμαι με το μωρό μου διακοπές και είμαι καλά"....

Δεν τον ξανάκουσα ποτέ. Έσβησα το τηλέφωνό του. Το μετάνιωσα αλλά το έκανα. Μόνο το επίθετο ξέρω πια και το που έμενε τότε, δικό του σπίτι. Γιατί το λέω; Ίσως μια μέρα του τηλεφωνήσω στο σταθερό του σπιτιού που έμενε. Ίσως και όχι..

Ξέρω ότι σας κούρασα. Αλλά απόψε θα τον ήθελα πλάι μου. Με την βραχνή του φωνή, να μου μιλάει, να με αγκαλιάζει, να με φιλάει.

Νομίζω ότι παρά το πόσο μαλακίστηκε, τον αγάπησα και ίσως τον αγαπώ ακόμη. Ίσως ο μοναδικός άνθρωπος που ποτέ μου δεν σκέφτηκα να κερατώσω, ούτε καν να γυρίσω να κοιτάξω άλλον άντρα.

Ά ρε Σάκη, να σαι καλά όπου και να σαι....

Το μόνο που ποτέ μου δεν έχω μετανιώσει, είναι που πάντα άφηνα και αφήνω τα συναισθήματά μου να φαίνονται. Δεν με νοιάζει που κατάλαβε πόσο ερωτευμένος ήμουν. Μπορεί να πνίγηκε από τον ενθουσιασμό μου;; Δεν ξέρω... και λίγη σημασία έχει πια...

Ά ρε γαμώτο.... καλόν μήνα παιδιά να χουμε

Γιατί όλοι κερατώνουν;

Το ερώτημα του Φοίβου, που αποτελεί και το θέμα του αντίστοιχου post του, στην ιστοσελίδα του "gay and the city", μου θύμησε πράγματα, γεγονότα, καταστάσεις, συναισθήματα. Και προπάντων, μου θύμησε το γιατί κερατώνω. Ή τέλος πάντων, ένα από τα "γιατί".

Όταν πρωτοήμουν μαζί του, ήμουν μόνο μαζί του. Μετά, άρχισα να τον συναντώ σε gay chat sites. Ήταν ο ίδιος, η περιοχή του, τα χαρακτηριστικά του, το mail του. Πολλές φορές του μίλαγα ώς άγνωστος, του κλεινα ραντεβού, άλλες φορές τον έβριζα και έκλεινα από το τσατ...δεν το μαθε ποτέ.

Μια μέρα που του πότιζα τα λουλούδια, μπήκα στο pc του. Κακό αυτό αλλά το κανα. Ήθελα να δω. Με τα μάτια μου. Πολλά μηνύματα στο Outlook, δεν ξέρω με πόσους από αυτούς είχε συναντηθεί, αλλά ήταν πολλοί. Τότε ήταν που αντί να τον παρατήσω, ξεκίνησα και γω. Χαλαρά. Αλλά ξεκίνησα, χωρίς ενοχές.

Σήμερα, δεν ξέρω άν κάνει κάτι, έχω σταματήσει να μπαίνω σε gay chats, τα βαριέμαι αφόρητα, οπότε δεν ξέρω άν μπαίνει, δεν με νοιάζει να το ψάξω. Το είχα κάνει τότε, και με πόνεσε πολύ. Μετά τα κατάπια και σκλήρυνα. Γιατί δεν έφυγα; Έλα ντε...Θα χα τους λόγους μου και γω ε;

Η σχέση είναι καθημερινή, δεν συγκατοικούμε ποτέ άλλωστε, ούτε για μία μέρα. Ο καθένας σπίτι του. Και ο καθένας έχει τους λόγους του να μένει στη σχέση αυτή. Θα θελα να μην γνωρίζω όλα όσα προηγήθηκαν. Αλλά γνωρίζω.

Λίγοι άνθρωποι ξέρουν για μένα και γι αυτόν. Λίγοι τον γνωρίζουν. Και πολλούς τους έχασα γιατί δεν θα μπορούσα να τον δικαιολογώ συνέχεια στη ζωή μου. Επιλογή μου. Αλλά έχασα φίλους γιατί ίσως δεν τους μίλησα ποτέ και απομακρύνθηκα. Μαλακία μου; 'Ισως ναι, ίσως και όχι....

Ξαφνικά συνειδητοποιείς, ότι μένεις σχεδόν δυο δεκαετίες στην Αθήνα, και είναι μετρημένοι οι φίλοι, οι δικοί σου άνθρωποι. Αυτοί που θα τους τηλεφωνήσεις σε μια δύσκολη στιγμή.

Αυτός όμως, η σχέση, είναι πάντα εκεί. Και αυτό είναι σημαντικό. Και η νέα αρχή σε νέα σχέση είναι δύσκολη, και επίπονη και και και..... μήπως αξίζει όμως;

Παιδιά αισθάνομαι περίεργα. Πολλά συναισθήματα. Το κυριότερο είναι ότι μου λείπουν άνθρωποι πολύ δικοί μου. Ο κολλητός μου φίλος, στη Λέρο και η κολλητή μου φίλη, παντρεμένη στη Ρόδο. Μου είναι όμως πολύ δύσκολο να επιστρέψω στο νησί. Νομίζω,ότι άν τους είχα δίπλα μου, τώρα θα χα χωρίσει.

Ένας gay πως μπορεί να μείνει στην επαρχία;

Καλημέρα.

Νοιώθω πολύ όμορφα που τα γράφω και τα μοιράζομαι, έστω και με άγνωστα παιδιά, που όμως έχουμε πολλά κοινά...

H σχέση

Η πρώτη σχέση κράτησε ελάχιστα. Ήμουν τρελά ερωτευμένος μαζί του και ακόμη, εάν τον δω, άν και έχουν περάσει 8 χρόνια, θα ταραχτώ πολύ. Δεν ξέρω γιατί δεν κράτησε. Ποτέ δεν τον κατάλαβα. Είμασταν πολύ διαφορετικοί. Αλλά τον αγαπούσα, τον λάτρευα, ένιωθα ταχυκαρδία, πέρναγα καλά μαζί του, ήμουν έτοιμος ακόμη και να μείνω μαζί του. Δεν τα χω ξανανιώσει ποτέ αυτά τα συναισθήματα. Δεν έχω κρατήσει ούτε το τηλέφωνό του. Με είχε κουράσει με τα πισωγυρίσματά του. Αλλα οι αποφάσεις ήταν ουσιαστικά δικές του. Νομίζω πως ακόμη τον θέλω.

Μετά, έκανα κάτι μικρούλικα, χαζά διαστήματα με ψιλοσχεσούλες, που δεν εξελίσσονταν.

Σήμερα, 4 χρόνια τώρα είμαι με κάποιον. Μεγαλύτερό μου. Σταθερός. Συνεπής. Όχι ιδιαίτερα εξωστρεφής. Αλλά πάντα δίπλα μου. Πολλές φορές έχω τύψεις. Για το κέρατο που του ρίχνω. Με τρελαίνει και το "κάτι άλλο". Το επιζητώ. Με ερεθίζει. Πάλι όμως γυρνώ εκεί, στο σταθερό.

Τι ψάχνω άραγε; Μήπως εκείνα τα δυνατά συναισθήματα του πρώτου έρωτα; Θα ξανάρθουν άραγε; Και άν ξανάρθουν, θα ναι ίσως πάλι καταστροφή;

Γυναίκες

Δεν ανήκω στην κατηγορία του gay που φαίνονται. Δηλαδή, δεν είμαι θηλυπρεπής και μόνο άν κοιτάξω κάποιον άντρα πονηρά, μπορώ να καρφωθώ. Εξ ού και τα σχόλια στο νησί μου.

Γενικά είμαι αρκετά εμφανίσιμος, και όσο περνούν τα χρόνια, έχω κατακτήσεις από το γυναικείο φύλο. Δεν έχει συμβεί ποτέ τίποτε, αλλά βλέπω την κίνηση, την διάθεση...και μετά την απομάκρυνση. Είναι κάτι που με δυσκολεύει πολύ, γιατί μη λέγοντας σε κάποιες κοπέλες ότι είμαι gay, κάποια στιγμή τις χάνω από τη ζωή μου, ενώ μάλλον θα μπορούσα να έχω μια ακόμη καλή φίλη.

Δεν έχω κάνει ποτέ έρωτα με γυναίκα. Δεν ξέρω πως είναι. Κανά δυο φορές, έτυχε να έχω πιει κανα δυο ποτηράκια παραπάνω, να μου την έχει πέσει κάποια, και να πλακωθούμε στα γλωσσόφιλα αλλά μέχρι εκεί..

Δεν ξέρω άν μπορώ να λειτουργήσω.

Θέλω να τα μοιραστώ αυτά με κάποιον. Πριν αρκετά χρόνια, έκανα μια σχέση με γυναίκα, στην οποία σχέση δεν έπαιξε ποτέ σεξ. Την τελείωσα πριν αρχίσει. Θυμάμαι, ότι ότι την φιλούσα, ερεθιζόμουν πολύ. Μέχρι εκεί. Δεν είδα ποτέ πως είναι το να το κάνω.

Δύσκολα χρόνια γενικά, μιας και το αποδεχτείς ότι είσαι gay δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο. Αυτο που μάλλον μου είναι πολύ ξεκάθαρο, είναι ότι πάντα κοιτάω σεξουαλικά άντρες.

Και ότι δεν θα θελα να πάρω στο λαιμό μου καμιά γυναίκα και να της καταστρέψω τη ζωή. Το κάνουν πολλοί γύρω μου, που μπορεί και να μην είναι gay. Παντρεύονται μία, και μετά κάνουν σεξ μία φορά το χρόνο. Δεν θα μπορούσα ποτέ αυτή την υποκρισία, για να χαίρεται η μαμά μου ότι αποκατασταθηκα.

Λέτε κάποια στιγμή, κάτω από το βάρος των κοινωνικών επιταγών να κάνω καμιά μαλακία; Και να παντρευτώ;

Η αλήθεια είναι, ότι θα θελα πολύ ένα παιδί. Και θα μου άρεσε μια ήσυχη ζωή. Αλλά μάλλον αυτά είναι τα στερεότυπα που μεγάλωσα. Είμαι εγώ για τέτοια;

Σκέψεις, σκέψεις...σήμερα τις μοιράστηκα μαζί σας. Και μου άρεσε πολύ.

Αλλά και τι σημαίνει αυτό;;;;

Φοβάμαι.

Τα χρόνια της Αθήνας

Πολλά τα χρόνια στην Αθήνα.

Μακριά από το πολυαγαπημένο μου νησί.

Μα πως θα μπορούσε ένας gay να ζει σε ένα τόσο δα μικρό νησάκι; Με όλους τους συγγενείς να του λένε καθημερινά να παντρευτεί; Και ο ίδιος να μην μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του;

Νομίζω πως είναι δύσκολο να είσαι gay. Στην Ελλάδα. από φοιτητής, θυμάμαι, ένα παρκάκι στη γειτονιά που έμενα. Τις νύχτες καθόμουν μόνος μου εκεί. Αντρικές σκιές πηγαινοερχόντουσαν. Μερικές φορές μου πιάνανε την κουβέντα. Τα ίδια πάντα. Νοσταλγώ εκείνες τις μέρες. Και το μετά πάντα ίδιο. Φιλιά, αγκλιές, στοματικό σεξ, μετά πρωκτικό και τέλος. Και σπάνια τον ξανάβλεπες. Ήταν συνήθως παντρεμένος, ή δεσμευμένος. Τέλος πάντων μη διαθέσιμος. Με κάποιους επιχειρούσα σχέση. Έψαχναν και άλλους όμως ταυτόχρονα και με χάλαγε. άλλες φορές το κανα εγώ αυτό.

Σήμερα υπάρχει το ίντερνετ. Και είναι εύκολο να βρίσκεις από το σπίτι σου. Όμως αναπολώ τα χρόνια εκείνα. Που μπορεί να μην έβρισκα κάθε φοράκάποιον, αλλά ήταν αυτή η αγωνία, η αδρεναλίνη, που δεν την νοιώθω καθισμένος πίσω από έναν υπολογιστή.

Τελικά η τεχνολογία μας βοηθά; Σε όλα τα επίπεδα; Ή μας στερεί συναισθήματα;

Ένα τραύμα, πολλά τραύματα

Τα χρόνια στο δημοτικό σχολείο ήταν πολύ όμορφα.

Δεν ήταν όμως το ίδιο και αυτά στο γυμνάσιο. Άν και ποτέ δεν προκαλούσα ούτε ήμουν θηλυπρεπής, κάτι υπήρχε...κάτι.

Ήμουν η "αδερφούλα". Άλλοι το λέγανε μπροστά μου, άλλοι πίσω μου. Πιο πολύ με πλήγωναν αυτοί που το λέγανε πίσω μου και που κάποτε, στο δημοτικό ήταν φίλοι μου και μπαίνανε κάθε μέρα στο σπίτι μου.

Είναι φρικτό να είσαι η "αδερφούλα", η "συκιά" και αντί να αρχίσω να βρίζω όλα αυτά τα κωλόπαιδα που μου κάνανε τον βίο αβίωτο, εγώ έσκυβα το κεφάλι. Γύριζα σπίτι και φόραγα το ευτυχισμένο μου χαμόγελο για μην καταλάβουν τίποτε οι γονείς μου.

Μια μέρα, είδα ένα φουσκωμένο προφυλακτικό μέσα στην σχολική μου τσάντα. Μια άλλη, ένας συμμαθητής μου, στο διάλειμμα και ενώ ήμουνα μέσα στην αίθουσα και διάβαζα για το μάθημα της επόμενης ώρας, ήρθε δίπλα μου, με κατεβασμένο το παντελόνι του και έβαλε σχεδόν στη μούρη μου το εσώρουχό του με ευδιάκριτη την στύση του από μέσα... Πάλι δεν έκανα τίποτα.

Τους μίσησα όλους και τους μισώ ακόμη.

Έχω ευχηθεί για όλα αυτά τα κωλόπαιδα τα χειρότερα.

Όταν πηγαίνω στο νησί μου, τους βλέπω, και φυσικά δεν τους μιλώ. Αυτοί (όσοι τέλος πάντων έχουν ξεμείνει ακόμη), βλέπουν μπροστά τους έναν επιστήμονα, που όταν αρρωστήσουν θα τους κάνει καλά.

Και φυσικά και θα τους κάνω καλά. Όμως εύχομαι να μην μου ρθουνε ποτέ ώς ασθενείς.

4-5 φίλους πραγματικούς έχω από τα σχολικά μου χρόνια. Με αυτούς πορεύομαι, τους αγαπώ και με αγαπούν. Δεν με εγκατέλειψαν ποτέ και τους χρωστώ ευγνωμοσύνη, γιατί ήταν δίπλα μου σε δύσκολες παιδικές ώρες. Δίπλα μου, ενώ όλοι με λοιδορούσαν.

Μα πείτε μου, δεν είναι τραγικό να σε λένε αδερφούλα στα 15 σου όταν η πρώτη μου σεξουαλική σχέση ήταν στα 25 μου;;;;;

Σήμερα, το τραύμα υπάρχει ακόμα. Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ότι είμαι gay.

Αλλά ούτε και γω τολμώ να φέρω στο νου μου τα σχολικά τα χρόνια.

Κάποτε, ένα σαχλοτράαγουδο έλεγε "τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ'αλλάζω με τίποτα". Εγώ τ'αλλάζω. Με τα χρόνια τα κατοπινά, τα πανεπιστημιακά...

Από πότε αιθάνομαι διαφορετικός

Γεννήθηκα σε ένα μικρό νησάκι του Αιγαίου. 

Και από πολύ μικρός, άρχισα να αισθάνομαι ότι κάτι γίνεται με μένα. 

Ένιωθα μια έλξη για τον γιό του απέναντι φούρναρη. Τότε τον έβλεπα πολύ μεγάλο, ήταν δεν ήταν το παιδί 20 χρονών και γω 4 . 

 Όλο γύρω από τα πόδια του Πέτρου ήθελα να είμαι. 

Με έπαιρνε αγκαλιά, ασχολιόταν μαζί μου, παίζαμε μαζί. 

Δεν ήξερα τι ήταν αυτό που ένιωθα. Μια μέρα ο Πέτρος αρραβωνιάστηκε και άρχισε να εμφανίζεται και η αρραβωνιαστικιά του μαζί. Στενοχωρήθηκα και σταμάτησα να πηγαίνω στον φούρνο του. 

Τότε δεν ήξερα γιατί αισθάνομαι έτσι. 

Σήμερα ξέρω. 

Αυτό που  μου κάνει ακόμα και τώρα εντύπωση, είναι ότι ποτέ δεν συζήτησα με τους γονείς μου αυτά μου τα συναισήματα. Και εννοώ στην ηλικία εκείνη. Σαν να ένιωθα τι ήταν κοινωνικά απαγορευμένο και αμαρτωλό. Νομίζω ότι αυτό ήταν το πρώτο μου σεξουαλικό σκίρτημα.  

Τελικά την κοινωνική απαγόρευση την νιώθουμε από τόσο νωρίς; 

Διαφορετικός

Η ιδέα για το blog αυτό, γεννήθηκε την Μεγάλη Παρασκευή και υλοποιήθηκε σήμερα, Δευτέρα του Πάσχα.

Σκέφτηκα ότι θα ναι σημαντικό για μένα να εκφράζω κάποιες μου σκέψεις μέσα από ένα διαδικτυακό τόπο.

Το πρώτο που μοιράζομαι με όσους με διαβάσουν, είναι ότι είμαι gay, εξ ού και ο τίτλος "διαφορετικός"

Είμαι ένας άνθρωπος, περίπου στα 30, που από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου,  ο άντρας είναι αυτό που μου προκαλούσε το ενδιαφέρον και την προσοχή.

Παρόλα αυτά, δεν είμαι ο άνθρωπος που είναι θηλυπρεπής και κουνιέται, δεν έχω προκαλέσει ποτέ μου, είμαι πολύ εμφανίσιμος και έχω και μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες. Μόνο που αυτές δεν ξέρουν ότι κοιτάζουν τον λάθος άνθρωπο.

Σιγά σιγά θα γράψω διάφορα.

Αυτές τις μέρες,  και εννοώ τις γιορτινές αυτές μέρες, το να είσαι διαφορετικός μέσα σου και όχι στην όψη, είναι κάτι που με τσακίζει. Παντού βλέπεις οικογένειες, παιδιά, ζευγάρια αγκαλιασμένα και γω πάντα είμαι μόνος μου, ή με κάποιον φίλο-σχέση μου που το παίζουμε φίλοι φυσικά, ή με τους γονείς μου να περιμένουν από μένα πότε θα κάνω και γω οικογένεια και πότε θα δούνε εγγόνια.

Και όλο αυτό με πνίγει, με πονάει και δεν το αντέχω. Σκέφτομαι πάντα πόσο πολύ θα θελα να μην ερχόντουσαν αυτές οι γιορτές.  Που όλα αποκτούν κάτι το μαγικό και το άγιο, και βλέπεις τα ζευγάρια και τις οικογένειες που μέχρι χτες σφάζονταν, να είναι όλο γλύκες, χεράκι-χεράκι και να σε βλέπουν εσένα μόνο και να σε λυπούνται.

Πόσο θα θελα να είμαι και γω "όχι διαφορετικός". Πόσο θα θελα να έχω και γω ένα παιδάκι και να επιθυμώ μια γυναίκα. Αλλά, δεν μπορούμε στη ζωή αυτή να τα έχουμε όλα ε;

Ευτυχώς, πέρασαν και αυτές οι γιορτές και χαίρομαι τόσο που επιστρέφω επιτέλους στους καθημερινούς ρυθμούς.

Χρόνια πολλά σε όλους